Είδαμε την παράσταση Αυτός και το παντελόνι του

Ήταν το μακρινό 1957 όταν ο θεατρικός συγγραφέας από την Νάξο Ιάκωβος Καμπανέλλης έγραφε τον μονόλογο "Αυτός και το παντελόνι του". Βρίσκεται στην πιο παραγωγική του δεκαετία, με την εμβληματική "Αυλή των θαυμάτων" την ίδια χρονιά και το "Παραμύθι χωρίς όνομα" δύο χρόνια μετά για το θέατρο. Στο σινεμά, την ίδια περίοδο, παραδίδει τα σενάρια για τον "Δράκο" και την " Στέλλα".

Θα ακολουθήσουν περισσότερα από 50 χρόνια δημιουργίας και ο πανθομολογούμενος χαρακτηρισμός του ως Πατριάρχη του νεοελληνικού θεάτρου.
Ευαισθησία, λυρικότητα, σπιρτάδα, ξεκάθαρη αποτύπωση πανανθρώπινων προβλημάτων μέσα από το εκάστοτε παρόν του ήρωα. Απλούστατη γραφή, ερωτισμός, τρυφερότητα, η πένα ενός ανθρώπου ευφυέστατου και ξεκάθαρα χορτασμένου από την ζωή.

Στο "Θέατρο της Ημέρας" ανεβαίνει για λίγες παραστάσεις ο μονόλογος «Αυτός και το παντελόνι του» σε σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Μοντζόλη. Η ιδιαιτερότητά της παράστασης; Τον βασικό ρόλο ερμηνεύει στη γαλλική γλώσσα και με ελληνικούς υπερτίτλους ο Γάλλος ηθοποιός Antonio Labati, που έρχεται στην Ελλάδα ειδικά για την παράσταση αυτή.

Ο Antonio Labati, εκ φύσεως ευγενική φυσιογνωμία, ταιριάζει στο πρόσωπο που θα φανταζόμουν ότι έχει ο ήρωας. Σίγουρα προσπαθεί πολύ, με δεδομένο όμως τον αυτοβιογραφικό εν πολλοίς χαρακτήρα του έργου, είναι δύσκολο να μπει στο πετσί ενός ανθρώπου με άλλα βιώματα, από άλλη χώρα και άλλο background.

Στη δική μου οπτική, η εμφάνιση επί σκηνής της "μάνας" του ήρωα και της γυναίκας του που έφυγε, περισσότερο αποδυναμώνει μια συγκίνηση που χτίζεται υπόγεια. Τα δύο,δε, τραγούδια που ερμηνεύει με την κιθάρα της η γυναικεία παρουσία, ταιριάζουν με το έργο, στη θεματολογία τους, μόνο επιφανειακά και σε βγάζουν από μία ατμόσφαιρα καθώς αποδίδονται στα ελληνικά. Δέχομαι τον φόρο τιμής που θέλει να αποδώσει η σκηνοθέτιδα στη θρυλική συνεργασία του Μάνου Χατζιδάκι με τον Καμπανέλλη στα τραγούδια αυτά που γράφτηκαν για άλλες παραστάσεις, αλλά προσωπικά θεωρώ ότι δεν ταιριάζουν εδώ. Ομοίως και το κοφτό και τεχνητό βάδισμα σε συγκεκριμένα σημεία του Labati που προσέδιδε καρικατουρίστικο ύφος σε έναν χαρακτήρα βαθιά συγκινητικό. Σύμφωνοι, μπορεί να έχει και τέτοια ανάγνωση. Θεωρώ όμως ότι αποδυναμώνει το αρχικό κείμενο αντί να το ενισχύει.

Ο χώρος που επιλέχθηκε να ανέβει η παράσταση ταιριάζει στον χαρακτήρα του έργου. Η εγγύτητα των θεατών στη δράση προσθέτει στη δραματικότητα του αποτελέσματος. Η περίοδος που επιλέχθηκε να παρουσιαστεί, ταιριαστή επίσης. Μέσα στην πληθώρα της πληροφορίας, η επιστροφή στα βασικά, στις ρίζες, αναζωογονεί το μυαλό. Το άνοιγμα που επιχειρείται στο γαλλικό κοινό, για να γνωρίσει τον Καμπανέλλη ολόσωστο: είναι ένας γίγαντας με πανευρωπαϊκά δεδομένα, ξεπερνάει κατά πολύ εκείνα της πατρίδας μας.

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/aytos-kai-to-panteloni-tou/