ΟΥ ΦΟΝΕΥΣΕΙΣ
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά Σκηνή «Ωμέγα»
Ξεκινώντας με την πάντοτε συνεπή καθοδήγηση των συντελεστών του Δημοτικού θεάτρου, καταλήγουμε σ’ ένα «ανοιχτό νεκροταφείο» με τον μοναδικό άνδρα πρωταγωνιστή να μας περιμένει νεκρός επί σκηνής.
Η σκοτεινή έναρξη σχεδόν απόηχος μαγισσών του Salem, με τρεις γυναίκες να μαγειρεύουν σε μια κατσαρόλα ξόρκια, με κόκκινο φως ν’ αναδύεται από μέσα, σαν το μάτι της κόλασης, να προμηνύει τον αρνητισμό, δημιουργούσε σκηνική ένταση και δυνατή εισαγωγή.
Η μια πρωταγωνίστρια διαβάζοντας βιβλικές ρήσεις μαυροφορεμένη, συμβολικά όπως ο χάρος, σε σκοτεινό τελετουργικό μαζί με τα μαύρα γυαλιά, τις επαναλαμβανόμενες φράσεις μέσα στην σκηνική ηχώ με το γάλα, το ψωμί, τα κουτάλια, τα κατσαρόλια και το πιστόλι, με τον γυμνό άντρα λουσμένο με χώμα μέσα στο τσιμέντο των πλακών, εκτυλίσσουν ένα επιβλητικό και υποσχόμενο σκηνικό περιβάλλον. Προκλητική βουκολική μαγεία και μαγγανεία, καθίσταται μεταβατική θέση για τις επόμενες σκηνές. Ωστόσο και σκηνική αντίθεση. Διότι στην σκηνή αυτή μιλάμε πρωταρχικά για την υποταγή της γυναίκας στον άντρα, ενώ βλέπουμε τον άντρα αρχικά σε δυσμενή θέση. Καθώς, μέσα στα μαύρα όλες τους, καμία δεν θρηνούσε.
Ήταν σαν να ξεκινάμε με πρωταρχική εις άτοπον. Καθότι βλέπουμε τον άντρα ως θύμα. Μια ουτοπική αντιφατική θέση της καθιερωμένης θυματοποίησης του θήλεος, που έρχεται αντίθετη με το ρεύμα της εποχής, αλλά στην πορεία της παράστασης επιβεβαιώνεται. Το εναρκτήριο της ηχούς μεταπηδά στην τριπλέτα βίας μέσα από την ενοχλητική βαβούρα ενός επαρχιακού προτύπου. Με τον άντρα στον βωμό του υποταγμένου μέσα σε μία τριάδα, γιαγιάς να τον συντηρεί, γυναίκας να του τεκνοποιεί και μιας επιπρόσθετης γυναίκας να τον χλευάζει επικριτικά, σιγοντάροντας τις καταστάσεις, κατά συνέπεια αντίδρασης να γίνεται εκείνος το τέρας και στο τέλος ο δολοφονημένος της δικής του ανταρσίας στα πλαίσια της συσσωρευμένης ανοχής, να τερματίζεται αμυντικά εις βάρος του. Θύτης – Θύμα 1-1.
Στιγμές εξαιρετικής εναλλαγής φωτισμού, με έμφαση στην ψυχολογική εναλλαγή.
Η μετάβαση στις γνωστές και οικείες εικόνες της ελληνικής υπαίθρου, ως προς την σκηνική αμφίεση, με ρεαλιστικά κουστούμια «αγροτικού βίου». Είναι αληθινά κιτς. Οι Γυναικείες φιγούρες που όλοι λίγο πολύ έχουμε γευτεί, ήταν ένα οπτικό άγγιγμα ταύτισης. Ο «γυναικωνίτης» της κουζίνας όπου καθαρίζοντας πατάτες, λέγονται ή δεν λέγονται τα πάντα και το τίποτα. Η αλήθεια και η ανισότητα στο τσουκάλι, με ανοιχτά πόδια, παρατίθενται οι γυναικείες δυσκολίες, μέσα στην ηχορύπανση ενός ραδίου δίχως σήμα, λες και το «σσσσσσς» να προσπαθούσε να το αποσιωπήσει. Η κακοποίηση, η πρόκληση, η λαϊκή βαρβαρότητα. Το λαϊκό πρότυπο, οι ρόλοι, η εγκυμοσύνη η βαβούρα η μπάλα κι οι καυγάδες, με κορύφωση το ξέσπασμα. Κωμικοτραγικές αλήθειες που εύκολα λοξοδρομούν στην παρεκτροπή μέσα στην δυναμική ανδρών – γυναικών. Τα παρατράγουδα, στα θεσμικά πλαίσια της ελληνικής υπαίθρου. Σεξιστικά πρότυπα ενοχλητικής καθημερινότητας. Αληθινά κλισέ δυστυχίας ΟΛΥ – ΠΑΟΚ.
Η ανελέητη ανεξέλεγκτη ένταση, η οποία μεταφράζεται σε γυναικεία σκλαβιά. Το τετριμμένο μετά. Η χυδαιότητα της εξέλιξης μετά το συμβάν. Όπου αν η γυναίκα υπερβεί την αγνή καλοσύνη της υποταγής μετατρέπεται σε μια στυγνή μουδιασμένη μέγαιρα. Η ματαιότητα της θηλυκής εξοικείωσης. Peak moment μετά την καθαριότητα του φόνου η καμπαρεδίστικη ερμηνεία του «αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου», όπως και συγκλονιστικό το τέχνασμα απεικονιστικού τύπου με την κάμερα ν’ αποτυπώνει στον τοίχο των εσωτερικό ψυχισμό τον πρωταγωνιστών με βουβή ξεγύμνωση σ’ ένα video wall, σαν να στέκονταν σε ανακριτικό φακό. Η κάμερα στα πλαίσια της βουβής αστυνομικής ανάκρισης. Η στυγνή αλήθεια στον φακό. Σαν μια διεισδυτική ματιά μέσα στο βυθό του ορατού.
Οι γελαστές μαυροφορεμένες πάνω στο σεντόνι απαλλαγμένες απ’ το βάρος. Απελευθερωμένες απ’ την βάναυση αντοχή σκηνικά, ήταν μια οπτική εναλλαγή απ’ την ζωή στο άχρωμο και άχρονο με τόνους μαύρους μπλε και τον θάνατο. Η σαδιστική χαρά της απελευθέρωσης. Ακόμα και η έγερσης του νεκρού, η ανάσταση μετά το μίασμα, αναζητά ανάσταση μετά το κρίμα. Έπειτα ο νεκρός γίνεται παππάς με ένα αντιρρησιακό μανιφέστο στην υποταγή ή ανυποταξία; Η γυναίκα ως διαβολικό στοιχείο. Ξαφνικά ο φακός της κάμερας σπάει. Όπως και η έννοια της συναισθηματικής σκλάβιάς.
Μετά της πρώτες σκηνές και τις ιστορίες κακοποίησης βλέπουμε μια άστεγη να εξιστορεί για τις νεκρές γυναίκες θύματα συγκρίνοντας τον εξωτερικό με το εγχώριο γίγνεσθαι κι εκείνη ως γυναίκα παλεύει σαν παράσιτο να επιβιώνει μαζεύοντας τα λάφυρα θανάτου των θυμάτων ανάμεσα στις ταφόπλακες. Αδυναμία σεβασμού προς τον νεκρό. Σαν μύκητες μέσα στο δάσος όπου την κοκκινοσκουφίτσα την έφαγε τελικά ο κακός λύκος και τα λεύκα ρόδα τιμής ένεκεν δίπλα στο δίκαννο, τόσα ρόδα κι ένα δίκαννο μόνο. Όπως ενίοτε και τα θύματα πολλά αλλά το κρίμα ένα και το ίδιο. Η βία. Οι ταφόπλακες μετατρέπονται σε πάνελ ειδήσεων. Μια ελαφρυντική διάθεση στις εικόνες κακοποίησης των θυμάτων και μια χιουμοριστική απόπειρα της βαβελιστικής απεικόνισης των μέσων μαζικής ενημέρωσης που χάνει και το δέντρο και το δάσος. Ειδικά στην εκ των υστέρων εξιστόρησης των γεγονότων και της βιαιοπραγίας που μειώνει το αποτρόπαιο και τον πόνο. Η προσέγγιση των μέσων δηλώνεται ξεκάθαρα ως μια μετά θάνατον προσέγγιση όντας τα όρνεα της κατάστασης. Κλείνοντας με την στυγνή περφόρμανς διάθεση όπου τα θύματα εισέρχονται στο νεκροτομείο ως μοντέλα της πασαρέλας με φορέματα μαύρων σακουλών σκουπιδιών ως σκουπίδια κατακρεουργημένα και τον χρονοδείκτη μέσα στην αντίστροφη μέτρηση απεικόνισης ότι κάθε 10 λεπτά μια γυναίκα δολοφονείται οδηγεί στο Θύτης – Θύμα
+1 – 0.

Συντελεστές:

Σύλληψη - Σκηνοθεσία,Art direction : Άντζελα Μπρούσκου

Σύμβουλος δραματουργίας - Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση

Επιμέλεια ήχου: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου

Το Ζεϊμπέκικο είναι πρωτότυπη μουσική σύνθεση του:

Τάσος Μελετόπουλος /Arrangement: Χρήστος Αλεξάκης

Φωτογραφίες/Trailer: Αναστασία Γιαννάκη

Σχεδιασμός αφίσας:Michelangelo Bevilacqua

Επικοινωνία Χρύσα Ματσαγκάνη

Διανομή: Δήμητρα Χατούπη, Ανδριανή Κυλάφη, Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Άλκηστις Πολυχρόνη

Εισιτήρια:

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/ou-foneuseis/