Είδαμε το Paradise ή μια ιστοριούλα χωρίς καμία τραγικότητα στο Θέατρο Νους

Αυτή είναι μια συνοπτική περιγραφή του τι κάνει η ομάδα Deluders στο Paradise και γιατί είναι μια εκπληκτική παράσταση. Τα παιδιά, λοιπόν:
-Στήνουν πολλαπλές ιστορίες πάνω σε λαϊκές αφηγήσεις και παραδόσεις, σε βαθμό που κάποιες φορές δεν έχεις ιδέα αν ακούς ορίτζιναλ κείμενο ή πηγή από κάποιο αραχνιασμένο λαογραφικό αρχείο. Το μπλέξιμο σύγχρονου με παλιό δεν σε αφήνει ποτέ να καταλαβαίνεις ακριβώς αν η ιστορία έγινε στα 90s, στα 30s ή προχθές.
-Έχουν μια πολύ ιδιαίτερη αίσθηση ρυθμού όσον αφορά το χτίσιμο της έντασης, και από ένα σημείο και μετά αφήνουν εντελώς το τιμόνι και οι διαθέσεις αλλάζουν απότομα – γέλιο, φρίκη, ειρωνεία, κάποιες φορές συνδυαστικά – αλλά εκεί είναι που πατάει και το κείμενο γκάζι.
-Δεν χάνουν κίνηση και έκφραση. 10/10 κάθε γκριμάτσα, στραβό βήμα και κοίταγμα ελαφιού σε προβολείς. 12/10 φονικό βλέμμα οργισμένου μεγάλου αδερφού.
-Σε κάνουν να περάσεις μια ώρα και κάτι ακούγοντας ιστορίες για βία να ασκείται σε γυναίκες, γεμίζουν ολόκληρη τη σκηνή και τα ρούχα τους με αίμα, τονίζουν πόσο βαθιά ριζωμένο είναι στον πολιτισμό μας από πάντα αυτό το τραύμα, και το κάνουν με τόσο πανέξυπνο και μεστό τρόπο, που στο τέλος δεν βγεις απ’ το θέατρο σε φάση “Είδα κάτι σοβαρό και σημαντικό σήμερα”, αλλά “Μόλις είδα πολύ καλή τέχνη”.
-Δεν με πλήρωσαν για να γράψω αυτές τις γραμμές, ούτε είμαι φίλος τους. Απλά η παράστασή τους ήταν πάρα πολύ καλή.

-Αυτή είναι σημείωση που δεν ξέρω αν πρέπει να μπει στην άκρη, αλλά κάτι σε ολόκληρο το στήσιμο και το παίξιμο έβγαζε βαθιά το βίωμα. Που είναι τέλειο – αν είναι να συνεχίσει το χωριάτικο horror να αναπτύσσεται, καλό είναι να το φτιάχνουν άτομα που ξέρουν από χωριάτικο horror.

https://www.ticketservices.gr/event/paradise-i-mia-istorioula-xoris-kamia-tragikotita/?lang=el