Είδαμε το «Mephisto» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Τα φώτα κλείνουν, η μουσική ξεχύνεται και..Ladies and gentlemen..ο Χεντρικ Χεφγκεν εμφανίζεται μπροστά μας. Μια ενδιαφέρουσα πολλά υποσχόμενη φιγούρα. Με το προσωπο του βαμμένο λευκό με κόκκινα χείλη και έντονα φρύδια ξεκινάει αμέσως το τραγούδι. «Καλωσορίσατε υπέροχοι εξαίσιοι θεατές..» Μας συστήνεται και μας κάνει αμέσως αισθητή τη παρουσία του. «Ούτε το πρόσωπο ούτε το σώμα μου ανήκει. Είμαι μια μάσκα, μια θεατρική μάσκα που ψάχνει να βρει την οντότητα της ανάμεσα στους ανθρώπους» , «Ένας διεφθαρμένος άγγελος με χλωμό πρόσωπο.»Και καθώς παρατηρούμε τον ήρωα να εξελίσσεται σε όλη τη διάρκεια της παράστασης διαπιστώνουμε πως πράγματι καταφέρνει να υπερβεί τον ρόλο του Χέντρικ και να αναχθεί σε ένα σύμβολο, ένα αρχέτυπο, σε κάτι πανανθρώπινο και καθολικό που αφορά και αγγίζει βαθιά κάθε ευάλωτη, ατελή και προδομένη πλευρά του ανθρώπου. Η διήγηση ζωντανή, παραστατική και άμεση αναβιώνει μπροστά μας όλες τις εικόνες και μνήμες από τη ζωή του ξεκινώντας από την παιδική του ηλικία, τα όνειρα, τον έπαινο και την αποκαρδίωση από το οικογενειακό και σχολικό του περιβάλλον μέχρι την ενήλικη ζωή του, τον αγώνα του για καταξίωση και τις φιλοδοξίες του. Μας ξεδιπλώνει αστείρευτα όλο του τον ενθουσιασμό και το πάθος για ένα «επαναστατικό», «ισοδύναμο» θέατρο που «θα τους αγκαλιάσει όλους» όπως και τη αγάπη του για τη πριγκίπισσα του που τρυφερά «ακουμπάει το άσπρο του χέρι πάνω στο μαύρο δικό της». Ένας άνθρωπος με ιδανικά και αξίες που πιστεύει ακράδαντα πως το θέατρο είναι πολιτική πράξη. Παράλληλα είναι σίγουρος πως «το όνομα του θα γράψει ιστορία.» Ο ηθοποιός Νικόλας Βαγιονάκης με μια υπέροχη φωνή και σκηνική παρουσία μας πείθει απόλυτα για την ύπαρξη αυτού του ηθοποιού του Χέντρικ και μας μεταδίδει στο ακέραιο όλες τις συναισθήματικές μεταπτώσεις, τις αγωνίες και τις αμφιταλαντεύσεις αυτού του τραγικού προσώπου. Παλεύοντας ανάμεσα στη επιθυμία του για την αναγνώριση που του αξίζει και στα όρια του που διαρκώς μετατοπίζει ο ήρωας μας συγκινεί και μας ωθεί να τον συναισθανθούμε και συμπονέσουμε. Η εσωτερική του πάλη, τα διλήμματα του γίνονται και δικά μας. Τελικά με το να είσαι ουδέτερος παίρνεις θέση; Και αν ναι ποια θέση;Η ερμηνεία είναι ρέουσα, ζεστή και αβίαστη, αναβλύζει ατόφια από την καρδιά του ηθοποιού, σαν τη λάβα από ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται, ξεκουράζεται και αναταράζεται ξανά. Το στόμα του ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και οι λέξεις μέλισσες άλλοτε ζουζουνίζουν ευχάριστα στα αυτιά μας και άλλοτε μας τσιμπούν και μας ματώνουν. Παράλληλα οι εκφράσεις του προσώπου και η κινησιολογία συντροφεύουν αρμονικά, δίνουν έμφαση και ενδυναμώνουν τη διήγηση αλλά και τη συγκίνηση. Ο φωτισμός του Νικόλα Βαγιονάκη και του Παναγιώτη Μπούκα, η μουσική επιμέλεια του Βασίλη Χριστακέα μαζί με το κατακόκκινο σκηνικό της Εύας Νάθενα συνδαυλίζουν τη ήδη υπάρχουσα ένταση. Η πυρκαγιά τον ζώνει από παντού και το κόκκινο κοστούμι σύμβολο κύρους και κοινωνικής ανόδου αρπάζει τελικά φωτιά. Στις φλόγες της δικής του συνείδησης καίγεται και αναγεννιέται ξανά και ξανά ενώ στο ψυχρό μπλε φως γίνεται ένα φάντασμα, μια απανταχού παρούσα απώλεια. Υπηρετεί από την αρχή ως το τέλος με αμείωτη αφοσίωση και ευαισθησία το υπέροχο κείμενο σε μετάφραση της Ειρήνης Δερμιτζάκη και επεξεργασία κειμένου του ίδιου. Αν και μονόλογος νιώθουμε πως βλέπουμε πολλά πρόσωπα πάνω στη σκηνή, σαν να παλεύει το ένα να επικρατήσει του άλλου, πολλές προσωπικές και πανανθρώπινες ήττες και νίκες ορθώνονται απέναντι μας ταυτόχρονα. Πολυπρόσωπος όπως κάθε άνθρωπος, όπως όλη η ανθρωπότητα. Ικανός για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο μέσα στις εκάστοτε κοινωνικοιστορικές συνθήκες.Και εμείς το κοινό του Χέντρικ που απ τη μια μας ζητεί και απ τη άλλη μας αποδιώχνει, που τη μια του δίνουμε ανάσα και απ´ τη άλλη του τη στερούμε βίαια παλεύουμε ως το τέλος να καταλάβουμε ποιος τελικά είναι. «Εγώ είμαι απλά ένας ηθοποιός. Σας ορκίζομαι δεν είχα πρόθεση καμιά. Δεν είχα δόλο. Το θέατρο αγαπούσα. Το θέατρο με ενδιέφερε. Αφήστε με απλά να κάνω τη δουλειά μου. Να παίζω.»

“Την παράσταση την αφιερώνω στους γονείς μου που δυστυχώς δεν βρίσκονται πλέον κοντά μου.»
Νικόλας Βαγιονάκης

ΜΕΦΙΣΤΟ
Εμπνευσμένο από το έργο του Κλάους Μανν

Συντελεστές παράστασης:
Κείμενο - μετάφραση: Ειρήνη Δερμιτζάκη
Επεξεργασία κειμένου: Νικόλας Βαγιονάκης
Σχεδιασμός παράστασης - Σκηνοθεσία - Ερμηνεία: Νικόλας Βαγιονάκης
Σκηνικό - Κοστούμι: Εύα Νάθενα
Βοηθός σκηνογράφου: Έλσα Γκογκογλου
Το κοστούμι είναι Sur Mesure by: Takis Giannetos
Χορογραφίες: Νικόλας Βαγιονάκης
Σχεδιασμός φωτισμού: Νικόλας Βαγιονάκης - Παναγιώτης Μπούκας
Επιμέλεια φωτισμού: Παναγιώτης Μπούκας
Μουσική επιμέλεια: Βασίλης Χριστακέας
Στίχοι τραγουδιού "καλωσορίσατε": Γιάννης Κότσιρας
Τρέιλερ παράστασης: Κωνσταντίνος Οικονόμου
Φωτογραφίες παράστασης: Θανάσης Καρατζάς
Δημόσιες σχέσεις: Αντώνης Κοκολάκης

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο 21:30 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης