Μετά το υπέροχο live στη Γαλιάντρα, στο Μεταξουργείο, ο Δημήτρης Σαμόλης επέστρεψε στη σκηνή του αγαπημένου μου αθηναϊκού liveάδικου, αυτή τη φορά στον Νέο Κόσμο, στο Σταυρό του Νότου.

Οι πόρτες άνοιξαν στις 20:50, το live ξεκίνησε στις 21:40 και το μαγαζί ήταν κατάμεστο. Δυόμισι ώρες μουσικής, εξομολογήσεων, αυτοσαρκασμού και στίχων που άλλοτε σε κάνουν να γελάς κι άλλοτε σε πετυχαίνουν ακριβώς εκεί που νόμιζες ότι είχες θωρακιστεί. 

Σαν ένα Lego που απέκτησε ζωή ανέβηκε στη σκηνή και προκάλεσε πανικό! Ο Δημήτρης Σαμόλης δεν κάνει ποτέ συμβατικές ενδυματολογικές επιλογές στα live του. Κάθε εμφάνισή του κρύβει και μια διαφορετική στιλιστική έκπληξη, με ευφάνταστες στολές που μοιάζουν να ακολουθούν τους δικούς τους κανόνες. Γιατί στον κόσμο του Σαμόλη, ακόμη και το ντύσιμο γίνεται μέρος της παράστασης!

Η έναρξη, με λόγια της Sarah Kane και το "Λαχταρώ" έδωσε από νωρίς τον τόνο: «Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου και να...». Από εκεί και πέρα, ο Σαμόλης ξετύλιξε το δικό του «Έπος του χωρισμού που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία», μπλέκοντας τα αυτοβιογραφικά του τραγούδια με παλαιότερες αγαπημένες στιγμές και απρόσμενες διασκευές.

Και τι στίχοι! «Αν μ’ αγαπάς, να μ’ αγαπάς ακόμα και στη γκρίνια». Μια φράση που θα μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ερωτική εξομολόγηση, όρος συμβίωσης και εγχειρίδιο επιβίωσης για κάθε μακροχρόνια σχέση. Γιατί ο έρωτας στα τραγούδια του Σαμόλη δεν φοράει πάντα τα καλά του. Γκρινιάζει, αντιφάσκει, αυτοσαρκάζεται, πληγώνεται και επιστρέφει με καινούργια επιχειρήματα. Στους «Χάρτες», στα «Κουρκουμπίνια» (Οι φίλοι σου είπαν: «Είμαι ξινό παιδί, σε όλα πνεύμα αντιλογίας»), η πνευματώδης αντιλογία συναντά την ευαισθησία, ενώ το «Το αγόρι που αγάπησες έχει γκριζάρει.» — το τραγούδι που ακούγεται περισσότερο στο Spotify, αποδεικνύει πως ορισμένα τραγούδια αποκτούν τη δική τους ζωή, πολύ πιο πέρα από τη σκηνή.

Ο Σαμόλης ξέρει να ράβει λέξεις και συναισθήματα σαν να είναι υφάσματα. Μέγας ράφτης, πράγματι, με βελόνα τους στίχους και κλωστή τις αλήθειες που δύσκολα παραδεχόμαστε. «Πώς παίρνουμε άλλα σχήματα στο φως των αστεριών» είναι από εκείνες τις εικόνες που δεν χρειάζονται εξήγηση. Και η σκέψη πως, αντί να έχουμε σώματα, έχουμε μουσική μοιάζει σχεδόν με το κλειδί ολόκληρης της βραδιάς: η μουσική μάς επιτρέπει να υπάρχουμε λίγο διαφορετικά, να χωράμε σε περισσότερες εκδοχές του εαυτού μας.

Από το «Εβελίνα» μέχρι το «Δεν είμαι ο μπαμπάς σου», από το αγαπημένο μου τελευταία «Όμορφε ντελιβερά» μέχρι το «Εγώ σ’ αγάπησα εδώ», το πρόγραμμα είχε εκείνη τη σπάνια ισορροπία ανάμεσα στο προσωπικό και το συλλογικό. Ο Σαμόλης μπορεί να γράφει για τις δικές του ιστορίες, αλλά κάπως καταφέρνει να τις κάνει να μοιάζουν με τις δικές μας. Κι όταν λέει «Δεν θέλω να έχω όνομα πια, εγώ είμαι ο σωτήρας σου», καταλαβαίνεις ότι το χιούμορ του δεν ακυρώνει το συναίσθημα, το κάνει ακόμη πιο ανθρώπινο.

Από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της βραδιάς ήταν η εμφάνιση της Ελένης Τσαλιγοπούλου, την οποία ο Δημήτρης Σαμόλης είχε προαναγγείλει μέσα από τα social media. Οι δυο τους συναντήθηκαν επί σκηνής και ερμήνευσαν μαζί τρία με τέσσερα τραγούδια, χαρίζοντας στο κοινό μια ξεχωριστή μουσική στιγμή. Στη σκηνή ανέβηκε και ο Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου, προσθέτοντας τη δική του πινελιά στη βραδιά.

Λίγο αργότερα, τη σκυτάλη πήρε ο Γιώργος Λιβάνης, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός και μέσα από τη θεατρική σκηνή του Θεατρου Άλσους στο έργο «Του Αγοριού απέναντι». Με τη χαρακτηριστική, δυναμική φωνή του, που μου φέρνει στον νου τον Νίκο Βέρτη, ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε μαζί με τον Σαμόλη δύο με τρία τραγούδια, προσφέροντας ακόμη μία απρόσμενη μουσική συνάντηση και κάνοντας όλο το μαγαζί να χορεύει σαν να βρίσκεται σε σκηνή μπουζουκιών.

Το «Νερό στη βάρκα μας», ανάμεσα στις διασκευές, ήρθε να συναντήσει το προσωπικό σύμπαν του οικοδεσπότη, ενώ τα «Λόγια κλειδωμένα» και οι «Μέρες που έρχονται» πρόσθεσαν τις δικές τους αποχρώσεις στη βραδιά.

Ο Σαμόλης, που μάθαμε χτες ότι είναι κι απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου, έχει καταφέρει να συγκεντρώνει γύρω του ένα κοινό που δεν περιορίζεται σε ηλικίες ή καλλιτεχνικές ιδιότητες. Ένα κοινό που έρχεται για τα τραγούδια, αλλά μένει για την αλήθεια, το χιούμορ και την αίσθηση ότι κάπου εδώ μέσα κάποιος μιλάει τη γλώσσα του.
Και δεν ήταν καθόλου τυχαίο θεωρώ που στο κοινό βρίσκονταν πλήθος συναδέλφων του: ηθοποιοί, τραγουδιστές, περφόρμερ που είχαν γεμίσει τον χώρο π.χ. ο αγαπημένος Tenorman αλλά και άλλοι που τώρα μου διαφεύγει το όνομα τους. Επίσης, συνάντησα τυχαία υπερβολικά πολλούς φίλους και γνωστούς που 'χα να δω καιρό και συνειδητοποίησα ότι το να συναντάς τυχαία τόσους αγαπημένους ανθρώπους δεν είναι άσχετο με όσα συμβαίνουν πάνω στη σκηνή. Είναι μέρος της ίδιας ιστορίας.

Γιατί, τελικά, δεν χρειάζεται να είσαι χωρισμένος για να συγκινηθείς με ένα τραγούδι χωρισμού. Αρκεί να έχεις αγαπήσει, να έχεις γκρινιάξει, να έχεις πει ή να έχεις κρατήσει μέσα σου ένα «εγώ σ’ αγάπησα εδώ». Και να έχεις καταλάβει πως μερικές φορές η μεγαλύτερη παρηγοριά δεν είναι να σου υποσχεθούν ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά να βρεις κάποιον που θα κάνει τις ατέλειές σου τραγούδι.

Ο Σταυρός του Νότου χτες το βράδυ δεν ήταν απλώς γεμάτος. Ήταν γεμάτος ιστορίες, βλέμματα, γέλια και συγκίνηση. Κι όταν το live έκλεισε με το «Ατάρι», έμεινε εκείνη η γλυκιά αίσθηση πως, όσο δύσκολος κι αν είναι ένας χωρισμός, η μουσική είναι ο τρόπος μας να το αφηγούμαστε χωρίς να είμαστε μόνοι.

"Δεν περνάει μια μέρα
περπατάω στο Θησείο
κι από το λεωφορείο
κατεβαίνεις αγκαλιά με άλλον
Αχ τι συγκυρία
είναι τόση η αμηχανία
μα τα βλέμματα είναι βλέμματα
ποτέ δεν λένε ψέματα
Κρατιόσασταν από το χέρι
στα ίδια μέρη που έλεγες πως είχες πάει μόνο μ' εμένα
όμως για σένα είναι παιχνίδια κι είναι όλα ίδια."

ΥΓ. Η ελάχιστη κατανάλωση στο τραπέζι σταντ ήταν 13 ευρώ ανά άτομο και αν ήσουν χωρίς τραπέζι, σταντ απλά στο μπαρ 10 ευρώ το ποτό. Χρήσιμη πληροφορία για όποιον σχεδιάζει την επόμενη έξοδο του εκεί, γιατί ακόμη και τα έπη έχουν τον προϋπολογισμό τους.

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/dimitris-samolis-live-1/