Το Μία Ατλαντίδα ίσον Καμία είναι ένα μυθιστόρημα για εκείνα που χάνονται αργά, σχεδόν αθόρυβα: οι άνθρωποι, οι τόποι, οι φιλίες, οι εκδοχές του εαυτού μας που κάποτε πιστεύαμε αιώνιες.

Η επιστροφή μιας παρέας στο νησί τους, με αφορμή έναν γάμο, μοιάζει αρχικά με επανένωση. Γρήγορα όμως μετατρέπεται σε μια σιωπηλή αντιπαράθεση με τον χρόνο και με όσα δεν μπορούν πια να σωθούν. Η αναφορά στους Ρόνιν λειτουργεί σχεδόν συμβολικά για όλους τους ήρωες του βιβλίου: ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν θέση μέσα σε έναν κόσμο όπου η αίσθηση του «ανήκειν» διαρκώς καταρρέει.

Το Μία Ατλαντίδα ίσον Καμία αξίζει να διαβαστεί γιατί μιλά με ειλικρίνεια για τη φθορά του χρόνου, τις σχέσεις που αλλάζουν και εκείνη τη δύσκολη στιγμή που συνειδητοποιούμε πως τίποτα δεν μένει ακριβώς όπως το θυμόμασταν. Είναι ένα βιβλίο  νοσταλγικό αλλά όχι μελοδραματικό, σε αγγίζει επειδή αναγνωρίζεις μέσα του προσωπικές απώλειες, φιλίες, καλοκαίρια και ανθρώπους που κάποτε έμοιαζαν μόνιμοι στη ζωή μας.

Η γραφή του Κωνσταντίνου Γιάντσιου είναι ατμοσφαιρική, εσωτερική και ιδιαίτερα κινηματογραφική. Χρησιμοποιεί μια γλώσσα λιτή αλλά συναισθηματικά πυκνή, χωρίς περιττές υπερβολές, αφήνοντας χώρο στις σιωπές και στις εικόνες να λειτουργήσουν από μόνες τους. Το ύφος του κινείται ανάμεσα στον στοχασμό και τη λογοτεχνική τρυφερότητα, δημιουργώντας ένα μυθιστόρημα που δεν βασίζεται τόσο στην έντονη δράση όσο στο συναίσθημα και στη μνήμη που αφήνει πίσω του.

Ο Γιάντσιος δεν ενδιαφέρεται τόσο για την πλοκή όσο για το συναίσθημα που αφήνει πίσω της. Και αυτό είναι που κάνει το βιβλίο να μένει μέσα σου: η αίσθηση μιας προσωπικής Ατλαντίδας που βυθίζεται αργά, χωρίς θόρυβο, αλλά οριστικά.

 https://anoteleia.gr/mia_atlantida_giantsios

Διαβάστε εδώ και τη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο συγγραφέας.